Ο όρος θέατρο του παζαριού [théâtre de la Foire] δηλώνει συλλογικά τις παραστάσεις των δύο μεγάλων εμποροπανηγύρεων του Παρισιού: της στεγασμένης Foire Saint-Germain [Φουάρ Σαιν-Ζερμαίν], από τις 3 Φεβρουαρίου έως την Κυριακή του Πάθους, και της υπαίθριας Foire Saint-Laurent [Φουάρ Σαιν-Λωράν], από τον Ιούλιο έως τα τέλη Σεπτεμβρίου. Εκεί εμφανίζονταν σχοινοβάτες, ακροβάτες και μαριονετίστες. Η παράσταση Les Forces de l'Amour et de la Magie [Οι δυνάμεις του έρωτα και της μαγείας] (1678) του θιάσου του Alard [Αλάρ] θεωρείται συμβατικά η πρώτη θεατρική παράσταση των εμποροπανηγύρεων, οι θίασοι των οποίων εγκαταστάθηκαν σύντομα σε ξύλινα θέατρα με σκηνή, θεωρεία και πλατεία.
Το θέατρο του παζαριού διαμορφώθηκε μέσα από το σύστημα των βασιλικών προνομίων. Η Comédie-Française [Κομεντί-Φρανσαίζ], που ιδρύθηκε με βασιλική διαταγή [lettre de cachet] της 21ης Οκτωβρίου 1680, κατείχε το μονοπώλιο των παραστάσεων στη γαλλική γλώσσα στο Παρίσι και στα προάστιά του, ενώ η Académie royale de musique [Βασιλική Ακαδημία Μουσικής] είχε από το 1672 το αποκλειστικό δικαίωμα των θεαμάτων με μουσική. Μετά την εκδίωξη της Comédie-Italienne [Κομεντί-Ιταλιέν] το 1697, οι θίασοι της Foire οικειοποιήθηκαν το ρεπερτόριο και τα πρόσωπα της κομμέντια ντελλ άρτε. Οι δικαστικές προσφυγές της Comédie-Française οδήγησαν στην απαγόρευση των κωμωδιών (1699) και, από το 1704, κάθε διαλόγου. Οι ηθοποιοί απάντησαν με εναλλασσόμενους μονολόγους, καθώς κάθε πρόσωπο αποχωρούσε πριν απαντήσει το επόμενο, και με παντομίμα. Το 1710 εμφανίστηκαν τα έργα με επιγραφές [pièces par écriteaux]: οι στίχοι γράφονταν σε κυλίνδρους χαρτιού και αργότερα σε πινακίδες που κατέβαιναν από το άνω μέρος της σκηνής, η ορχήστρα έπαιζε γνωστές μελωδίες [timbres] και οι θεατές τραγουδούσαν τα κουπλέ.
Από το 1712 ο Alain-René Lesage [Αλαίν-Ρενέ Λεσάζ], μετά τη ρήξη του με την Comédie-Française εξαιτίας του βιτριολικού έργου του Turcaret (1709), έγραψε για τους θιάσους των παζαριών και, μαζί με τους Louis Fuzelier [Λουί Φυζελιέ] και Jacques-Philippe d'Orneval [Ζακ-Φιλίπ ντ' Ορνεβάλ], διαμόρφωσε τη δραματουργία τους. Στις 26 Δεκεμβρίου 1714 η Catherine Baron [Κατρίν Μπαρόν] και ο Gautier de Saint-Edme [Γκωτιέ ντε Σαιντ-Εντμ] συμφώνησαν με την Académie royale de musique να χρησιμοποιούν τραγούδι και χορό με την επωνυμία Opéra-Comique [Οπερά-Κωμίκ]. Τα έργα συνδύαζαν πεζό λόγο, βωντβίλ, δηλαδή νέους στίχους σε γνωστές μελωδίες, και σκηνικές μηχανές, και καλλιεργούσαν την παρωδία, τη σάτιρα των ηθών και το φανταστικό στοιχείο. Από το 1721 οι Λεσάζ και ντ' Ορνεβάλ εξέδωσαν τη συλλογή Le Théâtre de la Foire, ou L'Opéra comique [Το θέατρο του παζαριού ή Η οπερά-κωμίκ], με χαλκογραφίες και τις μελωδίες των τραγουδιών. Το 1762 η Opéra-Comique συγχωνεύθηκε με την Comédie-Italienne και έκλεισε ο κύκλος του θεάτρου του παζαριού ως θεσμού.
Η ιστοριογραφία ερμήνευσε επί μακρόν το θέατρο του παζαριού ως έκφραση της λαϊκής κουλτούρας της αγοράς. Ο Μιχαήλ Μπαχτίν [Mikhail Bakhtin], στο έργο του Ο Ραμπελαί και ο κόσμος του [Творчество Франсуа Рабле и народная культура средневековья и Ренессанса, 1965], περιέγραψε την εμποροπανήγυρη ως χώρο του καρναβαλικού, όπου η παρωδία και η γκροτέσκα εικόνα του σώματος αναστέλλουν προσωρινά την επίσημη ιεραρχία. Οι νεότερες έρευνες σχετικοποιούν τον χαρακτηρισμό «λαϊκό»: το κοινό ήταν κοινωνικά μεικτό, οι συγγραφείς λόγιοι και οι καλλιτέχνες κινούνταν ανάμεσα στις εμποροπανηγύρεις και στους προνομιούχους θεσμούς. Το θέατρο του παζαριού καταδεικνύει επίσης πώς οι θεσμικοί περιορισμοί παράγουν σκηνικές μορφές, οι οποίες σχολιάζουν την ίδια τη θεατρική σύμβαση.
Στην Bartholomew Fair [Μπαρθολομιού Φέαρ] του Λονδίνου ηθοποιοί των μεγάλων θεάτρων παρουσίαζαν σε ξύλινα παραπήγματα τα drolls, σύντομες διασκευές δημοφιλών έργων, ενώ στις εμποροπανηγύρεις [Messen] της Φρανκφούρτης, ήδη από το 1592, και της Λειψίας εμφανίζονταν περιοδεύοντες θίασοι, των οποίων κεντρικός κωμικός τύπος τον 18ο αιώνα ήταν ο Hanswurst [Χάνσβουρστ]. Στο Παρίσι, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1750, επιχειρηματίες της Foire, όπως ο Jean-Baptiste Nicolet [Ζαν-Μπατίστ Νικολέ], εγκαταστάθηκαν στην boulevard du Temple [λεωφόρο ντυ Ταμπλ], όπου ο Nicolas-Médard Audinot [Νικολά-Μεντάρ Ωντινό] εγκαινίασε το 1769 το Théâtre de l'Ambigu-Comique. Η παντομίμα με διάλογο των θεάτρων της λεωφόρου υπήρξε μία από τις πηγές του μυθιστορηματικού δράματος, που διαμορφώθηκε στη δεκαετία του 1790. Το 1986 ο Jean-Louis Barrault [Ζαν-Λουί Μπαρρώ] παρουσίασε το Théâtre de foire [Θέατρο του παζαριού], σύνθεση τριών φαρσών του ρεπερτορίου της Foire, βασισμένη σε έργα των Λεσάζ και ντ' Ορνεβάλ.